bemoediging

Overdenking

Zullen we ons door God laten bemoedigen en versterken?
“Laat onze Heer Jezus Christus zelf, laat God, onze Vader, die ons Zijn liefde heeft betoond en ons in Zijn genade eeuwige troost en goede hoop heeft geschonken, u bemoedigen en u sterken bij elk goed werk en elk goed woord” 2 Tes. 2 : 16-17 (WV)

Op de dag dat ik deze meditatie schrijf staat deze tekst in het Dagteksten boekje. Laten we de tekst kort en mediterend doorlopen.

“Laat onze Heer Jezus Christus zelf,……”
een oproep tot een persoonlijke benadering van onze Heer en Heiland. Onze gebeden richten we tot Hem, Hem vragen we om in ons leven te komen. Het is zo bijzonder om te geloven in een persoonlijke God, niet anoniem, niet abstract, maar in een relatie.

“…… laat God, onze Vader, die ons Zijn liefde betoond……..”
de oproep wordt nog persoonlijker: onze Vader. Onze …… we zijn met elkaar een gemeenschap die zich verbonden met elkaar weet als in een gezin, kinderen van een Vader. Een Vader die zich actief verbindt met Zijn kinderen met Zijn liefde. De geloofsrelatie met onze God heeft iets intiems en iets van die intimiteit delen we met elkaar in ons gemeente-zijn, als zusters en broeders.

“…… en ons in Zijn genade eeuwige troost en goede hoop heeft geschonken,…….”
een ervaring van een geloofs-gezinslid: het ontvangen hebben van eeuwige troost en goede hoop en dat voor niets, voor noppes, uit genade. Gewoon ontvangen omdat de handen leeg waren.
En ….. niet zomaar troost, het is eeuwige troost, troost die permanent verankerd is in je wezen. Het is niet zomaar hoop, het is goede hoop. Hoop die verankerd is in geloof en liefde is hoop die je optilt en boven de beperkingen van corona, van ziekte en van dood verheft en perspectief biedt.

“Laat …….. u bemoedigen en u sterken bij elk goed werk en elk goed woord.”
Vanuit de persoonlijke geloofsrelatie, geworteld in de liefde van onze hemelse Vader, getroost en vol goede hoop, staat ons hart en ons leven open voor bemoediging. Moed die je niet zelf hebt, maar die op je afkomt en die je binnen kunt laten (is echt ‘n keuze). Het is een kwestie van toelaten, toelaten dat Hij je bemoedigt. Waarom? Om je te sterken met elk goed werk en elk goed woord.
Als je moedeloos bent, als je je afvraagt hoe het nu toch verder moet in deze corona-crisis, ook met het gemeente-zijn, de erediensten, de contacten die je zo mist, als je gedeukt bent door verlies, misschien van een dierbare naaste: laat je bemoedigen. Wees ontvankelijk en open je handen, je hart.
Zo krijg je energie en vitaliteit (sterken) om goed werk te doen, ook in jouw thuis, je straat, in het midden van onze dorpen, in het midden van onze kerkelijke gemeente.
Zo krijg je energie om een goed woord te spreken. Goed spreken van elkaar, met elkaar en over elkaar.

Misschien is dat wel de kern-opdracht van ons gemeente-zijn, juist na Pinksteren en juist in deze tijd de vele corona-beperkingen: elk goed werk doen wat ons voor handen komt en elk goed woord zeggen wat ons op het hart en op de tong ligt. Als we ons laten bemoedigen, dan valt ons dat gewoon toe. Dat is dan geen toeval, neen, dat valt ons toe……. zomaar !

Vrede en alle goeds,

JZ

 

Reacties plaatsen is niet mogelijk.