Veertigdagentijd

Van de predikant

Lieve gemeente
De vastentijd is weer begonnen. Geen uitbundige inleiding dit jaar, in vorm van dagenlang uitbundig feest in de carnavalsgekke regio’s van dit land. Persoonlijk heb ik niet veel met carnaval en geniet elk jaar van ons feestvrije eiland, maar natuurlijk had ik het te doen met alle mensen die carnaval dit jaar vreselijk moesten missen. Natuurlijk kun je je afvragen in hoeverre de doorsnee carnavalsvierder de veertig dagen vasten tot Pasen in acht zal nemen, maar traditioneel gezien vervult carnaval natuurlijk een belangrijke functie. Nog eens even gek doen, nog eens even uit je dak gaan. Achter een masker of een vermomming zodat er geen onderscheid is tussen rang en stand. Even elkaar in de maling nemen, even met iets anders bezig zijn voordat een tijd van bezinning en reflectie begint.

In zekere zin duurt de vastentijd nu al een jaar. Een jaar geleden werd er een kerkdienst in onze gemeente plotseling afgelast. Niemand wist precies wat er ging komen en hoelang het zou duren voordat wij weer zo konden leven als we gewend waren. En nu, een jaar later denken velen met weemoed aan al die feestjes, al die activiteiten en al die gezelligheid die wij als vanzelfsprekendheden hebben ervaren.

Gelukkig is deze vastentijd die net weer is begonnen van een andere orde. Zij is beperkt. Zij duurt veertig dagen en wij weten precies wanneer ze eindigt en welk feest wij daarna weer mogen vieren.

De troost van het lege graf schijnt vooruit en maakt de vastentijd dragelijk. Laten wij iets van die troost meenemen en toepassen in ons leven, totdat wij de eindstreep hebben gehaald en elkaar weer mogen ontmoeten zoals vanouds.
Ik wens u een gezegende veertigdagentijd.
ds. Pascal Handschin

Reacties plaatsen is niet mogelijk.